چشمانت  درياست...

 آنقدر عميق ؛

كه چاه سكران.

حامد.

نگاهم را نگاهت زود دزديد

شدم درياچه اي لبريز از شور

تمام لحظه ها را عشق فهميد

مهناز ربيعي حسن آباد-رشته شيمي

يا پيله هاي هنر   ، داغدار  پروازند    .      وقتي كه شاخه ي عصمت ميشكند

گل  ها  پژمرده  مي شوند    .     حتي آزادي  عزت مي شكند

بي هيچ ترديدي در محضر زمان   ،شمعي بنام معلم  خاموش گشته  است

نوري كه دوشادوش انبيا  ، سجاده ي  عبادتش  ، بي مرز و انتهاست . . . .

و بر اميد هايي كه در فرداها   مي رويند  بخند .

مگر نه اينكه  نهال  فردا درخت مي شود ،      و تو فردا بزرگ ميشوي  ؟

و عكسي را كه امروز از زاويه  ي  ديد روزمره  مي اندازي

در  آلبوم  خواهي گذاشت   ميخواهم بگويم  :

خنده  هايت را  هم قاب بگير ،   كه فردا  از آن هم خبري    نيست .

از خانم مرجان قاسمي _ ،فارغ التحصيل مديريت آموزشي

شعر از علي آقا! متاسفانه نام فاميل و رشتشون رو ننوشتن...

از خانم مريم سعيدي.

صحبت چه كنم كه باده و جام تويي              هر پخته زخم عشق را خام كني

چون وازده عشق شدم پس دري                 فرياد زنم كه دانه بر دام كني

يا دست  تو  را در  آستينم  بينم                 يا روي تو را كه صبح را شام كني

يك نكته بگو و هيچ ديگر مشنو                   وقت است كه باز صحبت از جام كني

اينجا همه شبيه تواند و شبيه هم                        شكلي شبيه اين همه جاندار مي كشم

شكلي شبيه اين همه حيوان كه ناطقند                تزيين شده به يك كت و شلوار مي كشم

تنها شباهتي كه ندارد  كسي به تو                      تنها تفاوتيست كه هر بار مي كشم

زخمي كه خاطرات مرا پينه بسته است                  جاي محبتي است كه از يار مي كشم

حالا بدون  آن كه بخواهم ، تصادفا                          يك آسمان ستاره بي كار مي كشم

يك آسمان ستاره كه حتي يكيشان                       مال من و تو نيست ، به اصرار مي كشم

اما دوباره ياد تو مي افتم و در آن                            نقشي ازين اتاقك نمدار مي كشم

در گوشه اتاق براي جنازه ام                                  تابوتي از شكوفه تبدار مي كشم

حالا براي آن كه كسي نيابد مرا                               بر تكه تكه هاي خود آوار مي كشم

روزها ميگذرد حادثه ها می آید                                   روزها از همه حادثه ها بيزارند

فصل پاييز كه از غربت من آکندست                               ابرها هم همگي  با هيجان ميبارند

اشكهايم چه شده ميل شهادت دارند !                          قطراتي  كه  همه خيس ازين رگبارند

كربلا حادثه اي نيست كه باران ميگفت                            مردماني كه همه در صدد انكارند

آب مهريه زهراست  ولي اين مردم                                 اهل يك كوچه و  يك كوفه و  يك بازارند

دست هايي كه به امداد خدا ميرفتند                             بر نگشتند  ولي آينه ميازارند

كوفه شهريست كه قومش پي عادت رفتند                      بي سبب نيست به اين قوم شباهت دارند

شعر از حامد زاهدي 

خنجراز پهلوي چربشان ميخورند و درختان ، 

تبر از قامت راستشان .

اما من  موريانه اي هستم كه چوب نفهميش را ميخورد. . .  

سيد وحيد سمناني  ، ادبيا ت فارسي

از خانم مریم سعیدی-رشته حسابداری

بگو هنوز براي رها شدن زود است                          بگو   نگفته اي از عاشقي پشيماني

چه ميشود كه منم حس با تو بودن را                   به  لذتي كنمش لمس ، لحظه اي آني

به خاطرات قديمي دوباره رو كردم                   به جمله اي كه نوشتي هميشه مي ماني

چقدر روي  ورق آن زمان قلم  لرزيد                       قلم نبود دلت بود ،  نه ؟  تو مي داني

دل ستاره گرفته  ،  كه ماه دربدر است                  چه ظلمتي به شبم ميشود چراغاني

ز ترس اين كه نگيرد كسي تو را از من                        نوشتم اين غزلم را شبانه پنهاني

علي نوجوان مزيناني _ -   صنايع

چند سال از بابا نيومد خبري                           دخترك بزرگ شد و با روسري

كتابا رو  دست  گرفت  و مدرسه                     تا تو دنيا  به  يه  جايي برسه

خيلي درساشو ميخواست خوب بخونه              از باباش تو دنيا چيزي بدونه

نمره هاشو توي درس پسنديدن               ديكتشو همش  بي امضا ميديدن

تا يه روز معلم خيلي  زرنگ               گفت به  شاگرد خودش خوب و قشنگ

نمره هات امضا بايد داشته باشه             غنچه وقتي گل مي شه بايد واشه

فردا با امضا بايد كلاس بياي                                بابات امضا نكنه بايد نياي

دخترك تا قدماش رسيد به در                  خسته بود خوابيد و رفتش به سفر

ديد باباش ديكتشو  امضا مي كنه                   گره هاي بستشو  وا مي كنه

گفت چيه   برگ گلم دختركم                           دختر خوب قشنگ و كوچكم

من كه توي جبهه غوغا مي كنم                   اينجا هم دشمنو  رسوا ميكنم

اشك چشماتو ديدم  تو رنجيدي                    همه جا باهات بودم نفهميدي 

موهاتو شونه زدم خوابت بياد                             شب تارت بره آفتابت بياد

نمره خوب تو رو پسنديدم                      اون مي خنديد و منم مي خنديدم

آقاي نادر سرايي _-- رشته مديريت دولتي

خورشيد هم تب ديدار روي تو                          در سوز انتظار تو اي ماه مانده است

صدها هزار چاه منتظر كاروان توست                 اين انتظار يوسف در چاه مانده است

گفتي كه آينه را غرق نور خواهي كرد                     با انتظارم آينه همراه مانده است

تا جمعه اي كه چهره بر آري از نقاب                   چشم اميد من آقا بر راه مانده است

خانم سهيلا رجبي _ رشته روانشناسي

                                                        پاي آن كاج بلند

                     و سپيداري كه هنوز....

                                                سر نياورده برون از دل خاك

چشم من بيدار است ، شب بمن ميخندد

شب بتنهايي من در شب تار....

دل من پشت اساطير زمين جا ماندست..

کاش میشد برگشت و تو را باز ستاند

از دل سنگ زمان..

(مهناز ربيعي حسن آباد – شيمي)

تصوير من شكسته را را با خود داشت                        اشكي كه چكيد و زير پايش گم شد

                                                                                    خانم سهيلا رجبي رشتۀ روانشناسي

آنقدر بلند تا كـــه كوتاه شود                                           دستان زمانـــۀ بد جادوگر

بيادم مانده معراج تنــت ، پـرواز بي بالــت

تو مـيرفتـي و جاده از نفس افتـاده دنبالت

بـخاطـر ميـسپارم طرح سـرخ زخـم بر رويـت

و خوني را كه ميجوشيد از پياهن و شالــت

غروب خسته اي را كه به پا بوست فرو افـتاد

و خون فواره زد بر آسمان از جسم بي بالـت

گمانم ماه آن شب پشت چشمان تو بالغ شد

شب اول كجا و آسمان و ماه و آن حالــت؟

شـكوفا بود بر هر لحظۀ پيــراهنــت زخــمي

شـكوفــاتـر نگاه بـي قـرارت خنـدۀ كالــت

تو تـقدير تن قــقـنوس را دانسـتي از اول

كه طرح زخـم خورده روي پــيـشاني اقبالت

(سهيلا رجبي- روانشناسي)

كلبه اي در جنگل تاريك،ساكت و مخروبه و تنها

يــادگار روزهاي دور،يـــادگاري نيمه پــا بر جــا

با ستونـهـايي غذاي مور،با تني لرزان ميان باد

مانده زير جامۀ جنگل،رفته از هر ديده و هر يــاد

چشم بر راه كسي دارد،گرچه مي داند نمي آيد

با نگاهي ساكت و مايوس،راه را هر روز مي پايد

همچو او با نيمه جاني تلخ،رفته از هر ياد و مخروبه

مانده ام اينجا در اين جنگل،ساكن تنهاي اين كلبه

اي كه ديگر بر نميگردي،با زبان اشك مي خوانم

كلبۀ جانم سراي توست،چشم بر راه تو مي مانم

(محمد رضا راضي)

در اوج خــون و معركه، يك اتفـاق  ناب  بـود

ايثار سبز و شرجيش، در جـان  باران روح بود

تنها ترين سرو چمن، رزمنده اي  نستوه بود

روح نجيب دشتها، عـطرهـزاران ياس داشــت

آبي ترين لبخندها ،بر صورت احساس داشت

وقتي كه نامش خوانده شد،از غيب بطن لا مكان

آواز زخم پيـكرش  ،  پـيـچيـد در  گوش  زمان

شيدا تــر از پروانه ها ،بـال و پـرش را باز كرد

با بالـهايي غرق خــون ، سـوي خدا پـرواز كرد

آرام چون يك قاصدك،رفت  از  زمين و دورشد

هفت آسمان در مقدمـش،هفتاد طيـف نور شد

مجنون ترين بيد شما مبهوت و  منگ شد

من سبز مي شدم و ديــوار قد مي كشيد

تكثير ســبز آينه ،   تــصوير سنــگ  شــد

حالا كه پيــچــكي مرا آغـــوش مي كشد

چشمان باغ را ببين ، حـسود و تنــگ شد

از طرز بـرخـورد تو و خورشـيد ســايـه ام

اين روزهاي غم زده شـايد قـشــنگ شد

از بس كه پاييز شـما خط و نشـان كشــيد

بين من و  پاييـز هم  اعـلام   جنــگ شــد

(نقيبه سعيد پور – حقوق)

سورن كي ير كگارد . از كتاب تولد شعر.

                  كه     ناگهان در رگهاي كشيده  ي من                              رنج ها مي ميرند و تو

بسان غريزه دلي داغ  ، مثل سوزش يك درد

بي هراس از هجوم شعله هاي  سرد             ،  به كالبد مرده من مي رسي گرم    

دريچه هاي باز چشمان تو  ، مثل خطوط تماس   پيوسته اند

روزي كه بافتمت پنهان و آشكارا  ، گفتيم دوستت دارم

از اين احساس چه گلهايي كه درون من عريان نشدند ..

يك لحظه زفــكر من جدا نيست

اين قـــصه تمام ماجــرا نيست

با آن كه حضور داشت در جمع

فهميد دلم كه بين ما نــيسـت

گـــوش شـــنواي درد دلـــهام

با درد دل من آشــــنا نـيست

هر جــا كه روم مقابـلم اوســت

تصوير خيال او كـــــجا نـيست

رد شــد ز كنــــارم اتـــفاقــي

بر بود و نـبـودش اعتنا نيست

دادم به دلــــم هــزار هـــشدار

ميگفت كه عاشـقي خـطا نيست

راضي نـــشده دلم به نــفرين

لاله به نبودنـش رضا نـيـسـت

 شعر از كبري جلالي.رشته ادبیات فارسی

او ؛

منتظر تولد پاييزي ام نبود ،  وقتي

من ؛

كف پياده روها ستاره خشك مي كردم !

بعد از رفتنم   به او بگوييد ؛

ستاره هم ، با همهء زیبایی اش ؛

شبي از چشم آسمان مي افتد ...

شعر از حامد زاهدي(فارغ التحصیل مدیریت آموزشی)